شکاف قیمتی در بازار آهن‌اسفنجی

به گزارش نبض بورس، در بازار آهن اسفنجی، نسبت تقاضا به عرضه به مهم‌ترین شاخص تغییر وضعیت معاملات تبدیل شده است. عرضه این محصول در هفته گذشته حدود ۱۳۵ هزار تن بود، در حالی که تقاضای ثبت‌شده به ۲۶۸ هزار تن رسید. به این ترتیب، خریداران تقریباً دو برابر حجم محصول عرضه‌شده تقاضا داشتند. این نسبت در هفته قبل حدود ۱.۳ برابر بود و افزایش آن نشان می‌دهد فشار خرید در بازار شدت گرفته است. از سوی دیگر، تمام حجم عرضه‌شده در هر دو هفته به فروش رسید و محصولی روی دست عرضه‌کنندگان باقی نماند.

چنین وضعیتی قدرت چانه‌زنی را به سمت خریداران و فروشندگان جابه‌جا نمی‌کند، بلکه رقابت خریداران برای دستیابی به حجم محدود محصول را افزایش می‌دهد. نتیجه این رقابت در فاصله میان قیمت پایه و میانگین موزون معاملات نمایان شده است. قیمت پایه آهن اسفنجی با رشدی حدود ۲ درصدی به محدوده ۴۱۳ هزار تومان رسید، اما میانگین موزون معاملات با افزایشی نزدیک به ۱۵ درصد در محدوده ۶۴۰ هزار تومان قرار گرفت. بنابراین، نرخ اعلامی عرضه‌کنندگان فاصله زیادی با قیمتی دارد که خریداران در عمل برای تأمین محصول پذیرفته‌اند.

این فاصله در مقایسه با هفته‌های گذشته نیز بیشتر شده است. میانگین موزون معاملات که در هفته قبل حدود ۳۷ درصد بالاتر از قیمت پایه قرار داشت، در هفته اخیر بیش از ۵۰ درصد با نرخ اعلامی فاصله گرفته است. در گزارش پنجم مهر نیز این اختلاف حدود ۱۵ درصد بود. تداوم چنین فاصله‌ای می‌تواند فروشندگان را به بازنگری در نرخ‌های پایه وادار کند؛ چراکه قیمت‌های اعلامی دیگر بازتاب دقیقی از سطح واقعی معاملات نیستند.

بازار بریکت، برخلاف آهن اسفنجی، با رقابت قیمتی شدید خریداران همراه نبود. حجم عرضه این محصول از حدود ۲۲ هزار تن در هفته قبل به ۱۵ هزار تن کاهش یافت. تقاضا نیز از ۲۳ هزار تن به ۱۹ هزار تن رسید. با وجود افت تقاضا، کاهش شدیدتر عرضه باعث شد نسبت تقاضا به عرضه از حدود ۱.۰۵ به ۱.۲۷ افزایش یابد. تمام حجم عرضه‌شده نیز در هر دو هفته به فروش رسید.

با این حال، تفاوت اصلی بریکت در نحوه شکل‌گیری قیمت معاملات است. میانگین موزون و قیمت پایه این محصول تقریباً برابر بودند و هر دو از حدود ۵۶۴ هزار تومان به ۵۹۴ هزار تومان رسیدند؛ افزایشی نزدیک به ۵.۲ درصد. برخلاف آهن اسفنجی، خریداران برای دستیابی به محصول ناچار نشدند قیمت‌هایی به‌مراتب بالاتر از نرخ اعلامی پیشنهاد دهند. در این بازار، افزایش قیمت پایه از سمت فروشندگان اتفاق افتاد و خریداران نیز آن را پذیرفتند.

البته حجم محدود معاملات بریکت، که در هفته اخیر حدود ۱۵ هزار تن بود، اجازه نمی‌دهد از این رفتار به‌عنوان یک روند قطعی در بازار نتیجه‌گیری شود. در بازاری با چنین حجم معاملاتی، تغییر ترکیب عرضه‌کنندگان یا چند معامله محدود می‌تواند تصویر قیمت را به‌سرعت تغییر دهد.

فشار هزینه در زنجیره فولاد

افزایش قیمت این دو محصول در شرایطی اتفاق افتاده که مواد اولیه بالادست نیز گران‌تر شده‌اند. قیمت گندله در هفته گذشته حدود ۴.۷ درصد و کنسانتره نزدیک به ۱.۴ درصد افزایش یافت. با این حال، رشد نزدیک به ۱۵ درصدی میانگین موزون آهن اسفنجی به‌مراتب بیشتر از افزایش قیمت مواد اولیه آن است. این اختلاف نشان می‌دهد فشار تقاضا و رقابت فولادسازان برای تأمین خوراک، در کنار افزایش هزینه تولید، نقش مهمی در رشد قیمت داشته است.

آهن اسفنجی و بریکت هر دو خوراک واحدهای فولادسازی محسوب می‌شوند و افزایش بهای آنها می‌تواند هزینه تولید فولاد را بالا ببرد. با این حال، ادامه روند افزایشی آهن اسفنجی به میزان پایداری تقاضا وابسته است. اگر تقاضای ثبت‌شده در هفته گذشته بخشی از خریدهای احتیاطی فولادسازان بوده باشد، معاملات بعدی می‌تواند از کاهش فشار خرید خبر دهد. در مقابل، تداوم تقاضای نزدیک به دو برابر عرضه، همچنان زمینه حفظ فاصله میان قیمت پایه و نرخ واقعی معاملات را فراهم می‌کند. در بریکت نیز ادامه کاهش عرضه، در صورت حفظ تقاضای فعلی، می‌تواند به تثبیت قیمت‌های بالاتر منجر شود.