صف سنگین تقاضا برای گندله

به گزارش نبض بورس، در هفتۀ اخیر، قیمت پایۀ گندله نسبت به هفتۀ گذشته کاهش یافت. در نگاه اول این می‌توانست نشانه‌ای از تضعیف بازار باشد. اما میانگین موزون داستان دیگری گفت این شاخص نه‌تنها افت نکرد، بلکه رشد قابل توجهی داشت و فاصله معناداری با قیمت پایه پیدا کرد.

این شکاف یک سیگنال مستقل است؛ یعنی معاملات در قیمت‌هایی به‌مراتب بالاتر از نرخ پایه بسته شده‌اند. فروشندگان قیمت پایه را پایین اعلام کردند اما خریداران حاضر شدند بیشتر بپردازند.

حجم معاملات این تصویر را کامل‌تر می‌کند. عرضه کل این هفته نسبت به هفتۀ گذشته کاهش یافت یعنی تولیدکنندگان گندله کمتری به بازار آوردند. اما تقاضا در همین بازۀ جهش چشمگیری داشت و از سطح هفتۀ گذشته به‌طور قابل توجهی فراتر رفت. حجم معامله‌شده نهایی هم افت کرد نه به این دلیل که خریدار نبود، بلکه به این دلیل که عرضه کافی نبود تا پاسخگوی تقاضای موجود باشد.

این ترکیب، یعنی عرضه کمتر، تقاضای بیشتر، معامله کمتر، همان ساختاری است که قیمت را در هفته‌های بعد بالا می‌برد. وقتی خریدار مجبور می‌شود برای کالایی که کمتر از نیازش عرضه شده رقابت کند، میانگین موزون بالا می‌رود حتی اگر قیمت پایه تغییر نکرده باشد و این همان اتفاقی است که این هفته رخ داد.

ریشۀ این تقاضای فزاینده را باید در زنجیرۀ پایین‌دست جستجو کرد.

گندله ماده اولیه مستقیم کوره‌های احیای مستقیم است و فولادسازانی که برنامه تولید دارند، نمی‌توانند تامین آن را به تعویق بیندازند. از سوی دیگر، محدودیت‌های انرژی که تولید گندله را تحت فشار گذاشته، ظرفیت واقعی عرضه را پایین نگه می‌دارد. این دو عامل با هم یک ناترازی ساختاری می‌سازند که با کاهش نرخ ارز حل نمی‌شود.

بازار گندله امروز در نقطه‌ای قرار دارد که فروشنده دست بالا را دارد. تا زمانی که عرضه محدود بماند و تقاضای فولادسازان پابرجا باشد، قیمت پایه پایین‌تر از میانگین موزون خواهد بود و این فاصله، هر هفته که می‌گذرد، می‌تواند بزرگ‌تر شود.