به گزارش خبرنگار نبض بورس؛ بعد از هفته‌ها «سکوتِ معنادار» و پنهان‌کاری در انتشار آمار‌های تسهیلاتی، سرانجام بانک پارسیان تحت فشار‌ها تن به انتشار گزارش‌ها داد. اما این شفاف‌سازیِ دیرهنگام، برای سهامداران «وپارس» نه یک پایان بر ابهامات، که آغاز یک کابوس بوده است. به گونه‌ای که بررسی داده‌های رسمی بانک مرکزی، پرده از سوءمدیریتی برداشته که حالا ستون‌های این بانک بورسی را به لرزه درآورده است.

بدهی‌های مشکوک‌الوصول بانک پارسیان رکورد زد!

آمار‌ها دروغ نمی‌گویند؛ حتی اگر مدیران پشت واژه‌ها پنهان شوند. در پایان سال ۱۴۰۴، بانک پارسیان با حجمی از بدهی‌ها روبروست که زنگ خطر را برای تمام ذینفعان به صدا درآورده است. وقتی از «۷۴ هزار و ۸۸۸ میلیارد تومان» خالص تسهیلات صحبت می‌کنیم، در واقع از سرمایه‌ای حرف می‌زنیم که قرار بوده موتور محرک بانک و حمایت از مردم باشد. اما فاجعه کجاست؟

در حالی که ۱۷ هزار میلیارد تومان در سرفصل بدهی‌های غیرجاری قفل شده، «۷۲ هزار و ۲۸۳ میلیارد تومان» دیگر در لیست بدهی‌های مشکوک‌الوصول به چشم می‌خورد. این یعنی بخش عظیمی از منابع بانک پارسیان، در تسهیلاتی دفن شده که بیش از ۱۸ ماه از سررسیدشان گذشته و عملاً امید به وصول آنها، شوخی تلخی بیش نیست. این حجم از دارایی‌های سوخت‌شده، مستقیماً «کفایت سرمایه» و اعتبار بانک را در بازار به مسلخ برده است.

پرسش بزرگ: حراج سرمایه‌ها با سود‌های ۳ درصدی؟

در این میان، یک سوال بزرگ باقی است که مدیران «وپارس» باید پاسخگوی آن باشند: با کدام منطقِ اقتصادی، بیش از ۴ هزار و ۷۰۰ میلیارد تومان از منابع بانک پاسیان با نرخ سودِ ناچیز ۳ تا ۹ درصد پرداخت شده است؟ آن هم در شرایطی که تورم افسارگسیخته است. آیا این تسهیلات به جیبِ افراد خاصی رفته که حتی قدرتِ بازپرداخت چنین ارقامِ «خیریه‌ای» را هم نداشته‌اند؟

بدتر اینکه، در مقابل این کوه بدهی، مجموع ارزش وثایق بانک حتی به ۱۸ هزار میلیارد تومان هم نمی‌رسد! این شکافِ نجومی بین «وام پرداختی» و «ارزش وثیقه»، این پرسش حیاتی را مطرح می‌کند: آیا وثیقه‌گیری‌ها در بانک پارسیان تنها یک نمایش صوری بوده است؟

ریزش ۹۹ درصدی سود انباشته بانک پارسیان؛ سقوط آزاد در روز روشن؟

از سوی دیگر اگر به صورت‌های مالی ۹ ماهه منتهی به پاییز گذشته نگاه کنید، وضعیت از آنچه تصور می‌شد، بحرانی‌تر است. بانک پارسیان با افت ۹۸ درصدی سود انباشته، در واقع ۳۸ هزار میلیارد تومان از ارزشِ خود را دود کرده است. اینکه سود هر سهم به «۲۵ ریال» رسیده، یعنی عملاً از سوددهی این بانکِ بزرگ، چیزی جز یک نام باقی نمانده است.

در حالی که بانک باید برای جبرانِ ناترازی‌ها، هزینه‌های خود را مدیریت می‌کرد، هزینه‌های اداری و عمومی آن ۵۸ درصد جهش کرده و به بیش از ۸ هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان رسیده است. این یعنی ریخت‌وپاش در بحران؛ موضوعی که نشان می‌دهد نه تنها تلاشی برای بهبود وضعیت نیست، بلکه مسیر خروج از این بحران، به نوعی مسدود شده است؟!

بر اساس این گزارش؛ ترازنامه بانک پارسیان اکنون بیش از هر زمان دیگری نیازمندِ جراحی است. افت ۵۰ درصدی سود انباشته و تبخیر ۱۴ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان از سود انباشته، دیگر قابل توجیه نیست.

آیا مدیران بانک پارسیان می‌خواهند همچنان با سیاستِ «کتمان»، حقیقت را از سهامداران مخفی کنند؟ یا قرار است برای یک‌بار هم که شده، شفافیت را از حالتِ شعاری خارج کرده و پاسخگوی این مدیریتِ پرابهام باشند؟ سرمایه‌گذارانِ خُرد «وپارس» دیگر به گزارش‌های ویترینی قانع نیستند؛ آنها پاسخی روشن برای آینده‌یِ منفی این بانک می‌خواهند.