دو رفتار متفاوت در بازار شمش فولادی / حرکت شمش ۱۵۰ در مسیر دیگر

به گزارش نبض بورس، در معاملات شمش آلیاژی در ۱۸ مهر، قیمت پایه به حدود ۹۶۸ هزار ریال رسید؛ حدود ۷ درصد بیشتر از ۱۲ مهر. با این حال، تقاضا از نزدیک ۴۹ هزار تن به حدود ۱۲ هزار و ۵۰۰ تن سقوط کرد. حجم معاملات هم از ۲۶ هزار و ۳۰۰ تن به حدود ۱۰ هزار و ۹۰۰ تن رسید. عرضه نیز کاهش یافت، اما نه به اندازه‌ای که بتواند مانع از انباشته شدن محصول فروش‌نرفته شود. از حدود ۳۹ هزار تن عرضه، کمتر از یک‌سوم معامله شد و بیش از ۲۸ هزار تن بدون خریدار ماند.

این ارقام از تغییر در رفتار خریداران حکایت دارد. هفته قبل، سفارش‌ها از عرضه بیشتر بود؛ این بار تقاضا حتی به یک‌سوم حجم محصول عرضه‌شده هم نرسید. قیمت میانگین موزون نیز فقط حدود ۳ درصد رشد کرد؛ افزایشی بسیار کمتر از رشد نرخ پایه. میانگین معاملات که در هفته قبل اندکی بالاتر از قیمت پایه قرار داشت، این بار پایین‌تر از آن ثبت شد. بنابراین، افزایش نرخ پایه به افزایش متناسب قیمت واقعی معاملات منجر نشد.

ممکن است قیمت جدید بخشی از خریداران را از بازار خارج کرده باشد، به‌ویژه آنهایی که سفارش‌های خود را بر مبنای نرخ‌های پایین‌تر ثبت کرده بودند. بااین‌حال، اطلاعات موجود برای نسبت دادن تمام افت تقاضا به افزایش قیمت کافی نیست. آنچه روشن است، کاهش توان بازار برای جذب شمش آلیاژی است؛ وضعیتی که اگر ادامه پیدا کند، فروشندگان را با انتخاب میان نگه داشتن قیمت و پذیرفتن معاملات کمتر، یا تعدیل نرخ برای بازگرداندن خریداران روبه‌رو می‌کند.

در بازار شمش ۱۵۰، قیمت پایه در معاملات ۲۰ مهر حدود ۷ درصد بالا رفت و به ۷۱۷ هزار ریال رسید. اما میانگین موزون برخلاف نرخ پایه، نزدیک به یک درصد کاهش یافت و در محدوده ۸۲۸ هزار ریال قرار گرفت. با وجود کاهش عرضه و تقاضا، تقریبا تمام ۷۹ هزار تن محصول عرضه‌شده به فروش رفت. تقاضا نیز با وجود افت نسبت به هفته قبل، همچنان از حجم عرضه بیشتر بود.

این رفتار نشان می‌دهد بازار شمش ۱۵۰ هنوز با کمبود خریدار مواجه نشده است. البته کاهش فاصله میانگین موزون و قیمت پایه قابل‌توجه است: خریداران در هفته قبل حاضر بودند به‌طور متوسط حدود ۲۵ درصد بالاتر از پایه بپردازند، اما این فاصله در معاملات جدید به حدود ۱۵ درصد رسید. به بیان دیگر، تقاضا همچنان برای جذب عرضه کفایت می‌کند، ولی شدت رقابت قیمتی کمتر شده است.

تفاوت دو محصول در همین‌جا آشکار می‌شود. شمش ۱۵۰ با وجود کاهش حجم تقاضا، همچنان مشتری کافی برای کل عرضه داشت؛ شمش آلیاژی حتی با عرضه کمتر، بخش بزرگی از محصولش را نفروخت. بنابراین، نمی‌توان افزایش قیمت پایه هر دو محصول را نشانه‌ای از شرایط مشابه بازار دانست.

اگر تقاضای شمش آلیاژی در محدوده فعلی بماند، ادامه عرضه در سطح نزدیک به ۳۹ هزار تن فروش‌نرفته‌ها را افزایش می‌دهد و احتمال تعدیل قیمت‌ها را بیشتر می‌کند. در شمش ۱۵۰، تا زمانی که سفارش‌ها از عرضه پیشی بگیرند، فروش محموله‌ها آسان‌تر خواهد بود؛ هرچند کاهش فاصله قیمت میانگین با پایه نشان می‌دهد خریداران دیگر به اندازه هفته قبل برای رقابت حاضر به پرداخت اضافه نیستند.