سقوط نفت به ۴۰ دلار تا ۱۰ سال آینده

این کاهش تقاضا می تواند به نرخ دو میلیون بشکه در روز نفت شتاب پیدا کرده و تا سال ۲۰۵۰ به ۳۵ میلیون بشکه در روز برسد و باعث کاهش ۶۰ درصدی کاهش انتشار کربن ناشی از استفاده از نفت در مقایسه با سطح فعلی شود.

مصرف نفت در سال ۲۰۱۹ به رکورد حدود ۱۰۰ میلیون بشکه در روز رسید و انتظار می رود پس از کاهشی که سال گذشته تحت تاثیر پاندمی ویروس کرونا داشت، امسال بهبود قوی پیدا کند.

در گزارش وود مک کنزی آمده است: در نتیجه افت شدید مصرف، قیمت نفت اواخر دهه جاری شروع به سقوط می کند. تحت سناریوی گذار انرژی شتاب گرفته، انتظار می رود میانگین قیمت هر بشکه نفت برنت تا سال ۲۰۳۰ به ۴۰ دلار در مقایسه با قیمت فعلی ۶۵ دلار نزول کند. نفت برنت تا سال ۲۰۵۰ ممکن است به ۱۰ تا ۱۸ دلار سقوط کند.

آن لوییس هیتل از شرکت وود مک کنزی گفت: اگر گرمایش جهانی را در سقف دو درجه محدودیت تعیین شده توسط توافق اقلیمی پاریس نگه داریم، وضعیت انرژی دچار تغییر اساسی خواهد شد.

با این حال سیاستهای فعلی جهان فاصله زیادی با توافق اقلیمی پاریس دارند و گرمایش جهانی در حال حاضر در مسیر رشد سه درجه ای از سطح پیش از صنعتی شدن تا سال ۲۱۰۰ است.

افت سریع تقاضا همچنین به معنای آن است که منابع فعلی عرضه نفت برای تامین کل تقاضای آتی کافی خواهند بود و نیاز محدودی به توسعه میادین نفتی جدید وجود دارد. کاهش شدید تقاضا و قیمتهای نفت در دهه های آینده، تاثیر عمیقی روی تولیدکنندگان بزرگ نفت نظیر اعضای اوپک خواهد داشت.

طبق گزارش وود مک کنزی، افت شدید تقاضا مانع از آن خواهد شد که تولیدکنندگان بزرگ نفت بازار را مدیریت کرده و قیمتها را به شکلی که امروز حمایت می شود، پشتیبانی کنند. اگرچه این تولیدکنندگان توانایی تاثیرگذاری روی قیمت نفت را از دست می دهند اما تولیدکنندگان کم هزینه خاورمیانه همچنان فراهم کنندگان اصلی نفت می مانند.

در این بین، گاز طبیعی که سوخت فسیلی دارای آلایندگی کمتری است، عملکرد بهتری نسبت به نفت پیدا خواهد کرد و برای تولید نیرو به خصوص در اقتصادهای آسیایی برخوردار از رشد پرشتاب، جای زغال سنگ را می گیرد.

تحت سناریوی وود مک کنزی، با نزول قیمتهای نفت، گاز احتمالا گرانتر از نفت معامله خواهد شد و قیمت هاب هنری آمریکا بین سه تا چهار دلار به ازای هزار فوت مکعب می شود.

بر اساس گزارش رویترز، وود مک کنزی پیش بینی کرد تقاضا برای گاز در آسیا تا سال ۲۰۵۰ به طور میانگین سالانه ۱.۵ درصد رشد می کند و افت بازارهای اشباع شده که از گاز به انرژیهای تجدیدپذیر روی می برند را جبران خواهد کرد.