ایران از بازار شمش عقب نشست/ میلگرد ترکیه بالا رفت، ورق دریای سیاه ریخت

به گزارش نبض بورس، بازار جهانی فولاد در هفته گذشته چهره‌ای دوگانه داشت؛ در حالی که رشد هزینه‌های حمل‌ونقل و افزایش قیمت قراضه از برخی محصولات فولادی حمایت کرد، ضعف تقاضا اجازه نداد این فشار هزینه‌ای به‌صورت یکپارچه در بازار منعکس شود. در این میان، ایران نیز در بازار شمش صادراتی عملاً از معادله عقب نشست و فاصله میان قیمت‌های پیشنهادی و توان خرید بازارهای مقصد بیشتر شد.

در ایران، محدودیت معاملات صادراتی شمش در حالی ادامه دارد که بازار ترکیه شاهد افزایش قیمت میلگرد بود. میلگرد صادراتی ترکیه با رشد ۱۵ دلاری به حدود ۶۲۰ دلار به ازای هر تن فوب رسید و قیمت داخلی نیز تا محدوده ۶۳۵ دلار افزایش یافت. رشد قیمت قراضه در بنادر ترکیه، که از حدود ۳۹۰ دلار به نزدیک ۴۰۰ دلار سی‌اف‌آر رسید، یکی از مهم‌ترین عوامل افزایش هزینه تولید فولاد این کشور بود.

در مقابل، شمش دریای سیاه در محدوده ۴۶۵ دلار فوب ثابت ماند. با وجود افزایش هزینه مواد اولیه و حمل، ضعف تقاضا همچنان مانع رشد جدی شمش شده است. صادرکنندگان ایرانی نیز برای حضور پررنگ‌تر در بازار ترکیه با محدودیت‌هایی روبه‌رو هستند و همین موضوع باعث شده افزایش قیمت میلگرد ترکیه الزاماً به افزایش متناسب جذابیت شمش ایران منجر نشود.

در بازار ورق، شرایط متفاوت بود. ورق گرم دریای سیاه از محدوده ۵۲۵ دلار به حدود ۵۱۰ دلار فوب کاهش یافت؛ یعنی بازار ورق برخلاف میلگرد، بیشتر تحت تأثیر ضعف تقاضا و نبود قدرت خرید قرار گرفت. این واگرایی نشان می‌دهد که بازار جهانی فولاد در حال حاضر یک روند واحد ندارد و هر محصول بر اساس ساختار هزینه، موجودی و وضعیت تقاضای مقصد حرکت می‌کند.

سنگ‌آهن نیز هفته را در محدوده ۹۶ دلار سی‌اف‌آر چین به پایان رساند؛ در حالی که در میانه هفته تا حوالی ۹۵ دلار عقب رفته بود. افزایش هزینه حمل و نگرانی از اختلال در مسیرهای کشتیرانی باعث شد کاهش قیمت سنگ‌آهن در مبدأ الزاماً به کاهش متناسب قیمت تمام‌شده برای مصرف‌کننده نهایی منجر نشود. افزایش کرایه حمل سنگ‌آهن برزیل به چین نیز نمونه‌ای از همین فشار هزینه‌ای است؛ هزینه‌ای که حاشیه سود معدن‌کار و فولادساز را همزمان تحت فشار قرار می‌دهد.

بازار نفت نیز در همین هفته از محدوده ۱۰۴ دلار به حدود ۹۹ دلار برای هر بشکه عقب نشست. با این حال، کاهش قیمت نفت به‌تنهایی نتوانست فشار هزینه‌ای ناشی از حمل‌ونقل دریایی و بیمه را خنثی کند. به همین دلیل، در بخشی از بازار فولاد شاهد وضعیتی هستیم که قیمت ماده اولیه کاهش می‌یابد، اما هزینه تحویل محصول همچنان بالا باقی می‌ماند.

در مجموع، بازار جهانی فولاد فعلاً بین دو نیروی متضاد گرفتار است: از یک طرف هزینه مواد اولیه، قراضه، حمل و ریسک لجستیکی اجازه افت شدید قیمت‌ها را نمی‌دهد و از طرف دیگر رکود تقاضا مانع شکل‌گیری یک موج صعودی پایدار شده است. نتیجه این وضعیت، افزایش قیمت در محصولاتی مانند میلگرد ترکیه و همزمان افت قیمت در ورق دریای سیاه است.

برای ایران، مهم‌ترین نکته این است که رشد قیمت برخی محصولات منطقه‌ای الزاماً به معنای رونق صادرات فولاد کشور نیست. تا زمانی که تقاضای واقعی در بازارهای مقصد تقویت نشود و فاصله قیمت پیشنهادی ایران با گزینه‌های جایگزین کاهش پیدا نکند، شمش ایران نمی‌تواند صرفاً با تکیه بر رشد هزینه‌های جهانی مسیر صعودی پایداری بسازد.

بازار در هفته‌های آینده بیش از هر چیز به رفتار خریداران، هزینه حمل و روند قیمت قراضه و سنگ‌آهن چشم خواهد داشت؛ زیرا در شرایط فعلی، هزینه‌ها قیمت را هل می‌دهند، اما تقاضا هنوز اجازه جهش نمی‌دهد.