عرضه بیشتر شمش فولادی با قیمت پایین‌تر/ بازار از خرید عقب نشست

به گزارش نبض بورس، در شمش ۱۵۰، کاهش قیمت معامله را نمی‌توان جدا از افت محسوس تقاضا دید. حجم تقاضا از حدود ۲۵۴ هزار و ۶۸۰ تن در هفته قبل به نزدیک ۱۳۰ هزار تن رسید؛ یعنی تقریباً نیمی از تقاضای هفته گذشته از بازار کنار رفت. هم‌زمان، حجم عرضه و معامله نیز کاهش پیدا کرد.

این تصویر بیش از آنکه از یک فشار شدید عرضه حکایت داشته باشد، از عقب‌نشینی طرف تقاضا خبر می‌دهد. قیمت پایه رشد کرده، اما بازار در نقطه معامله حاضر نشده همان افزایش را دنبال کند. فاصله میان رشد قیمت پایه و افت قیمت میانگین موزون، در واقع نشان می‌دهد کشش خرید در این مقطع برای همراهی با قیمت‌های بالاتر کافی نبوده است.

از این منظر، افت کمتر از یک‌درصدی قیمت شمش ۱۵۰ را نباید به‌تنهایی نشانه تغییر جهت بازار دانست. آنچه مهم‌تر است، افت هم‌زمان حجم فعالیت در بازاری است که هفته قبل تقاضای بسیار بزرگ‌تری را تجربه کرده بود.

در شمش نرمال، رابطه میان حجم عرضه و قیمت شفاف‌تر است. عرضه این گرید از حدود ۵۰۰ تن به بیش از ۱۱ هزار و ۳۰۰ تن رسید؛ در مقابل، تقاضا از حدود هزار و ۵۰۰ تن به ۹۰۰ تن کاهش پیدا کرد. طبیعی بود که ورود این حجم عرضه به بازاری با تقاضای محدود، خود را در قیمت نهایی نشان دهد.

قیمت میانگین موزون شمش نرمال از حدود ۷۲۳ هزار ریال به ۶۶۲ هزار ریال رسید و با افت ۸.۴۳ درصدی، بیشترین کاهش قیمتی میان سه گرید را ثبت کرد. اینجا برخلاف شمش ۱۵۰، اثر افزایش عرضه بر نتیجه معامله پررنگ‌تر است.

با این حال، باید توجه داشت که جهش عرضه شمش نرمال از یک پایه بسیار پایین اتفاق افتاده است. بنابراین، نمی‌توان صرفاً بر اساس این تغییر، از شکل‌گیری یک موج پایدار مازاد عرضه در این گرید صحبت کرد. رفتار هفته‌های بعد مشخص خواهد کرد که افزایش عرضه تداوم دارد یا صرفاً یک اتفاق مقطعی در ترکیب معاملات بوده است.

 معادله آلیاژی به‌هم خورد

رفتار شمش آلیاژی اما داستان متفاوتی دارد. عرضه این گرید از حدود ۲۸ هزار و ۴۰۰ تن به نزدیک ۵۸ هزار تن رسید؛ افزایشی بیش از ۱۰۴ درصدی. حجم معاملات نیز حدود ۲۹ درصد بیشتر شد و به حدود ۴۳ هزار تن رسید، اما تقاضا حدود ۹ درصد کاهش پیدا کرد.

با وجود این ترکیب، قیمت میانگین موزون نه‌تنها کاهش نیافت، بلکه ۸.۴۳ درصد رشد کرد و به حدود ۷۹۲ هزار ریال رسید. قیمت پایه نیز رشد قابل‌توجهی داشت.

این رفتار را نمی‌توان با رابطه ساده «تقاضای بیشتر، قیمت بالاتر» توضیح داد. حتی کاهش تقاضا در کنار جهش عرضه، در حالت معمول باید فشار بیشتری بر قیمت وارد کند. بنابراین، بخشی از رشد قیمت آلیاژی را باید در عوامل دیگری جست‌وجو کرد؛ از جمله سطح قیمت‌های پیشین، انتظارات فروشندگان و خریداران و تفاوت ماهیت این گرید با شمش‌های پرمعامله‌تر.

افزایش هم‌زمان عرضه و قیمت می‌تواند نشان دهد که قیمت‌گذاری در این بخش صرفاً تابع تراز همان هفته نیست و بخشی از انتظارات انباشته بازار در نرخ نهایی منعکس شده است.

آزمون واگرایی

حاصل معاملات این هفته را نمی‌توان با یک حکم واحد درباره بازار شمش جمع‌بندی کرد. شمش ۱۵۰ با افت محدود قیمت و کاهش شدید تقاضا، بیشتر نشانه‌ای از کم‌شدن عمق معاملات ارائه کرد؛ شمش نرمال تحت فشار افزایش عرضه قرار گرفت و بیشترین افت قیمتی را ثبت کرد؛ و شمش آلیاژی برخلاف هر دو، با وجود رشد عرضه و کاهش تقاضا، جهش قیمتی داشت.

به همین دلیل، اهمیت معاملات هفته آینده بیشتر از میزان تغییرات قیمتی، به تکرارپذیری این الگوها وابسته است. اگر تقاضای شمش ۱۵۰ در سطوح پایین باقی بماند، افت این هفته می‌تواند به معنای کاهش قدرت خرید بازار باشد. تداوم عرضه بالای شمش نرمال نیز می‌تواند فشار قیمتی این گرید را ادامه دهد. در سوی دیگر، اگر آلیاژی بار دیگر رشد قیمت را بدون پشتوانه افزایش تقاضا تجربه کند، فاصله میان قیمت و متغیرهای حجمی به یک سیگنال جدی‌تر برای تحلیل رفتار بازار تبدیل خواهد شد.

در نتیجه، بازار شمش در حال حاضر یک مسیر واحد ندارد؛ سه گرید، سه واکنش متفاوت و یک سؤال مشترک پیش روی معاملات هفته آینده گذاشته‌اند، آیا این واگرایی‌ها موقتی‌اند یا نشانه تغییر در آرایش بازار شمش؟