رشد ۱۸ درصدی قیمت پایه ۱۸ میلگرد آجدار/ جهش تقاضا در بازار میلگرد آلیاژی

به گزارش نبض بورس، قیمت پایه میلگرد آجدار از حدود ۸۱۰ هزار ریال در اول مهر به ۹۶۰ هزار ریال در ۱۵ مهر رسید و قیمت میانگین موزون نیز از حدود ۸۵۰ هزار ریال به یک میلیون ریال افزایش یافت. روند میان این دو تاریخ اما یکدست نبود. در ۱۲ مهر، میانگین موزون تا حدود یک میلیون و ۲۰ هزار ریال بالا رفت و سپس در معاملات ۱۵ مهر کمی عقب نشست. در همین فاصله، قیمت پایه به‌صورت مرحله‌ای افزایش یافت و به نرخ میانگین معاملات نزدیک‌تر شد.

این تغییر فاصله، تصویری از رفتار متفاوت بازار در دو هفته ارائه می‌کند. در اول مهر، میانگین موزون تنها حدود ۵ درصد بالاتر از قیمت پایه قرار داشت، اما این فاصله در ۱۲ مهر به حدود ۱۶ درصد رسید. در معاملات ۱۵ مهر، فاصله به حدود ۴ درصد کاهش یافت. بنابراین، اگرچه قیمت پایه در هفته جاری افزایش یافت، رقابت خریداران نسبت به هفته قبل شدت کمتری داشت و قیمت معاملات به نرخ پایه نزیک‌تر شد.

بخش مهم ماجرا در سمت عرضه اتفاق افتاد. عرضه حدود ۸۱۰ هزار تنی اول مهر در مقایسه با حجم معاملات همان هفته، عددی بسیار بزرگ بود و تنها بخش محدودی از آن به فروش رسید. از ۱۲ مهر به بعد، عرضه به محدوده‌ای نزدیک به حجم معاملات رسید و تقریباً تمام محصول عرضه‌شده فروش رفت. در چنین وضعیتی، افت عرضه به‌تنهایی می‌تواند بازار را از نظر قیمت تحت‌تاثیر قرار دهد، حتی اگر تقاضا نیز کاهش پیدا کند.

تقاضا در ۱۲ مهر به حدود ۱۵۰ هزار تن رسید و فاصله قابل‌توجهی با عرضه ایجاد کرد. اما در ۱۵ مهر، سفارش‌های خرید به حدود ۶۰ هزار تن کاهش یافت و تنها اندکی از عرضه ۵۰ هزار تنی بیشتر بود. بنابراین، بازار از مرحله‌ای با فشار شدید تقاضا به وضعیتی نزدیک‌تر به تعادل حرکت کرده است. این تغییر را می‌توان در کاهش فاصله میان قیمت پایه و میانگین موزون نیز مشاهده کرد.

در نتیجه، افزایش قیمت پایه در معاملات جاری را نباید صرفاً ناشی از تشدید رقابت خریداران دانست. کوچک شدن حجم عرضه، عامل مهم‌تری در شکل‌گیری سطح جدید قیمت بوده است. از سوی دیگر، کاهش تقاضا نشان می‌دهد بازار در هفته جاری کشش هفته قبل را نداشته و احتمال تکرار جهش میانگین موزون ۱۲ مهر کمتر شده است.

اگر عرضه در محدوده ۵۰ هزار تن باقی بماند و تقاضا نیز نزدیک به ۶۰ هزار تن باشد، بازار همچنان با مازاد تقاضا روبه‌رو خواهد بود، اما شدت آن به‌مراتب کمتر از هفته ۱۲ مهر است. در این شرایط، ادامه رشد قیمت بیش از هر چیز به نحوه عرضه در معاملات بعدی بستگی دارد.

بازگشت عرضه به سطوح بالاتر می‌تواند فشار قیمتی را کاهش دهد، به‌خصوص اگر تقاضا در محدوده فعلی باقی بماند. در مقابل، تداوم عرضه محدود می‌تواند قیمت پایه را در سطوح بالا تثبیت کند، حتی اگر رقابت خریداران مانند هفته قبل نباشد. بنابراین، مهم‌ترین متغیر بازار میلگرد در هفته آینده نه صرفاً میزان تقاضا، بلکه مقدار محصولی است که فروشندگان حاضرند وارد تالار معاملات کنند.

بازار میلگرد آلیاژی در معاملات ۱۲ مهرماه، برخلاف بسیاری از بازارهای فولادی، هم‌زمان با افزایش عرضه با جهش قابل‌توجه تقاضا مواجه شد. سفارش‌های خرید در فاصله دو هفته تقریباً ۹ برابر شد و حجم معاملات نیز افزایش یافت. با این حال، رشد تقاضا هنوز به معنای فروش بخش عمده عرضه نیست؛ چراکه با وجود افزایش معاملات، حدود سه‌چهارم محصول عرضه‌شده همچنان بدون خریدار باقی ماند. در چنین شرایطی، رشد قیمت بیشتر از آنکه حاصل کمبود مطلق محصول باشد، به افزایش رقابت برای بخشی از عرضه قابل معامله مربوط است.

به گزارش خبرنگار فولادبان، قیمت پایه میلگرد آلیاژی از حدود ۹۳۳ هزار ریال به ۹۷۶ هزار ریال رسید و میانگین موزون معاملات نیز از حدود ۹۵۹ هزار ریال به یک میلیون و ۲۹ هزار ریال افزایش یافت. نکته قابل‌توجه این است که میانگین موزون سریع‌تر از قیمت پایه رشد کرد. فاصله این دو شاخص از حدود ۲.۸ درصد در هفته قبل به بیش از ۵ درصد در معاملات جاری رسید.

این تغییر نشان می‌دهد خریداران در بخشی از معاملات حاضر شده‌اند قیمت‌هایی بالاتر از نرخ پایه پیشنهاد دهند. جهش تقاضا نیز این برداشت را تقویت می‌کند، هرچند نمی‌توان تمام افزایش قیمت را صرفاً به رقابت نسبت داد. ترکیب عرضه‌ها، مشخصات محصول و شرایط سفارش‌ها نیز می‌تواند در فاصله میان قیمت پایه و میانگین موزون موثر باشد.

عرضه میلگرد آلیاژی در این بازه از حدود ۶ هزار تن به ۱۱ هزار تن افزایش یافت. حجم معاملات نیز از حدود ۷۰۰ تن به ۲۸۰۰ تن رسید. بنابراین، بازار هم از سمت عرضه و هم از سمت تقاضا بزرگ‌تر شد، اما افزایش سفارش‌های خرید بسیار سریع‌تر از رشد حجم معامله‌شده بود.

در هفته قبل تنها حدود ۱۲ درصد عرضه به معامله تبدیل شده بود؛ این نسبت در هفته جاری به حدود ۲۵ درصد رسید. اگرچه این تغییر نشان‌دهنده بهبود قابل‌توجه در جذب عرضه است، هنوز بخش بزرگی از محصول فروش نرفته است. به عبارت دیگر، جهش تقاضا نتوانسته تمام ظرفیت عرضه‌شده را به معامله تبدیل کند.

فاصله میان تقاضای ثبت‌شده و حجم معاملات نیز قابل توجه است. در حالی که حدود ۷ هزار تن تقاضا برای محصول ثبت شد، تنها ۲۸۰۰ تن معامله انجام گرفت. این اختلاف می‌تواند به تفاوت میان قیمت مورد انتظار خریداران و قیمت عرضه، مشخصات محموله‌ها یا شرایط سفارش‌ها مربوط باشد؛ با داده‌های موجود نمی‌توان یکی از این عوامل را به‌طور قطعی تعیین کرد. با این حال، روشن است که افزایش تقاضا هنوز به معنای کشش کامل بازار برای جذب عرضه نیست.

رقابت بیشتر در سمت تقاضا

آنچه در معاملات جاری اهمیت دارد، تفاوت میان «افزایش تقاضا» و «کمبود محصول» است. تقاضای میلگرد آلیاژی رشد زیادی داشته، اما هنوز بخش قابل‌توجهی از عرضه فروش نرفته است. بنابراین نمی‌توان بازار را در وضعیت کمبود فراگیر توصیف کرد. فشار قیمتی بیشتر در بخشی از معاملات شکل گرفته که خریداران برای دستیابی به محصول موردنظر خود حاضر به پرداخت نرخ‌های بالاتر شده‌اند.

ادامه روند قیمت نیز به این بستگی دارد که آیا افزایش تقاضا در معاملات بعدی به افزایش واقعی حجم معاملات تبدیل خواهد شد یا خیر. اگر بخش بیشتری از سفارش‌های ثبت‌شده با عرضه موجود تطبیق پیدا کند، احتمال تداوم فاصله میان میانگین موزون و قیمت پایه بیشتر می‌شود. در مقابل، باقی ماندن حجم بالایی از عرضه بدون معامله می‌تواند مانع از ادامه رشد قیمت شود.

در مجموع، بازار میلگرد آلیاژی در هفته جاری با جهش تقاضا و رشد قیمت مواجه شد، اما هنوز نمی‌توان از شکل‌گیری کمبود پایدار سخن گفت. مسئله اصلی برای هفته‌های بعد، تبدیل تقاضای ثبت‌شده به معامله است؛ اگر این تبدیل ادامه پیدا کند، فشار قیمتی تقویت می‌شود و اگر نه، رشد اخیر قیمت می‌تواند در همین محدوده متوقف شود