بازار لوله فولادی دو مسیر متفاوت رفت/ رشد صادرات ترکیه و ثبات لوله‌های نفتی آمریکا

به گزارش نبض بورس، قیمت متوسط لوله‌های OCTG (مورد استفاده در حفاری و انتقال نفت و گاز) در بازار آمریکای شمالی در ابتدای ژوئن با افزایش ۲۸۹ دلاری به ۲ هزار و ۵۶۳ دلار به ازای هر تن (تحویل FOB آمریکا) رسید و پس از آن در همین سطح باقی ماند. این در حالی است که قیمت این محصولات در بیشتر روزهای ماه مه در محدوده ۲ هزار و ۲۷۴ دلار قرار داشت.

رشد قیمت لوله‌های نفتی آمریکا در شرایطی رخ داده که نشانه‌های افزایش سرمایه‌گذاری در صنعت حفاری این کشور تقویت شده است. طبق داده‌های شرکت بیکر هیوز، تعداد دکل‌های فعال نفت و گاز آمریکا در پایان ژوئن به ۵۷۳ دستگاه رسید که نسبت به ماه قبل ۱۱ دستگاه افزایش داشت. تنها در هفته پایانی ژوئن نیز ۱۰ دکل جدید به مدار فعالیت اضافه شد که بیشترین رشد هفتگی در چهار سال گذشته محسوب می‌شود.

در همین حال، سرمایه‌گذاری در ظرفیت تولید لوله‌های نفتی آمریکا نیز در حال افزایش است. شرکت فولاد آمریکا (US Steel) اعلام کرده ۴۷۵ میلیون دلار برای توسعه ظرفیت فرآوری فولاد و تولید لوله‌های نفتی در کارخانه در ایالت آلاباما اختصاص می‌دهد؛ ظرفیتی که قرار است در سه‌ماهه دوم سال ۲۰۲۹ به بهره‌برداری کامل برسد.

رونق نسبی صنعت نفت آمریکا نیز از دیگر عوامل حمایت‌کننده بازار لوله‌های OCTG بوده است. تولید نفت این کشور در ماه آوریل به رکورد تاریخی ۱۳.۴ میلیون بشکه در روز رسید که ۲۱۶ هزار بشکه بیشتر از ماه مارس بود.

با این حال، افت قیمت نفت در ماه ژوئن می‌تواند بر چشم‌انداز این بازار اثرگذار باشد. میانگین قیمت نفت وست تگزاس اینترمدیت (WTI) در این ماه با کاهش ۱۶.۳ درصدی از ۱۰۲.۱ دلار در ماه مه به ۸۵.۵ دلار در هر بشکه رسید. کاهش ریسک‌های ژئوپلیتیک در خاورمیانه، بازگشایی تنگه هرمز و افزایش تولید نفت از عوامل اصلی این افت عنوان شده‌اند.

در سوی دیگر بازار، تولیدکنندگان لوله فولادی ترکیه توانستند برخلاف روند نزولی مواد اولیه، قیمت محصولات خود را اندکی افزایش دهند. قیمت لوله‌های جوشی ترکیه در ماه ژوئن با رشد ۳ دلاری به ۶۵۴ دلار به ازای هر تن (FOB ترکیه) رسید. فولادسازان و لوله‌سازان ترکیه‌ای با حفظ قیمت‌های صادراتی بالا، از تقاضای اروپا و تلاش توزیع‌کنندگان اروپایی برای افزایش موجودی پیش از اجرای مقررات جدید حمایتی بازار فولاد این اتحادیه بهره بردند.

با این حال، کاهش سهمیه‌های وارداتی اتحادیه اروپا، ریسک جدیدی برای صادرکنندگان ترکیه ایجاد کرده است. سهمیه فصلی واردات مقاطع توخالی ترکیه به اروپا ۴۰ درصد کاهش یافته و به ۶۰ هزار تن رسیده است؛ موضوعی که می‌تواند فشار بیشتری بر صادرات فولاد و محصولات پایین‌دستی این کشور وارد کند.

بازار داخلی ترکیه نیز همچنان شرایط ضعیفی دارد. شاخص اعتماد کسب‌وکار در بخش ساخت‌وساز این کشور در ژوئن تنها ۱.۱ واحد افزایش یافت و به ۸۳ رسید. هرچند شاخص فعالیت ساخت‌وساز طی سه ماه گذشته از ۸۵.۳ به ۸۹.۴ رسیده، اما باقی ماندن این شاخص زیر سطح ۱۰۰ همچنان نشان‌دهنده تداوم فضای بدبینی در این بخش است.

از سوی دیگر، کاهش قیمت ورق گرم (HRC) به‌عنوان ماده اولیه تولید لوله‌های جوشی، فشار بیشتری بر تولیدکنندگان وارد کرده است. قیمت ورق گرم ترکیه در ژوئن ۲۰ دلار کاهش یافت و به ۶۰۵ دلار به ازای هر تن (FOB) رسید. بخشی از این افت نیز به کاهش سهمیه واردات ورق گرم ترکیه به اتحادیه اروپا مرتبط بوده است.

برای بازار فولاد ایران، مهم‌ترین پیام این تحولات آن است که بازار لوله برخلاف برخی محصولات فولادی، بیش از قیمت فولاد پایه به وضعیت صنایع مصرف‌کننده وابسته است. در آمریکا، رشد حفاری نفت و سرمایه‌گذاری انرژی از قیمت لوله‌های OCTG حمایت کرده، اما در ترکیه محدودیت‌های تجاری اروپا و ضعف ساخت‌وساز همچنان مهم‌ترین چالش صادرکنندگان لوله محسوب می‌شود؛ دو عاملی که می‌تواند بر مسیر صادرات محصولات فولادی و رقابت منطقه‌ای اثرگذار باشد.