شلیک تجاری اروپا به قلب بازار فولاد

به گزارش نبض بورس، صنعت فولاد ژاپن با انتقاد شدید از نظام جدید واردات و سیاست‌های تجاری اتحادیهٔ اروپا هشدار داد که تشدید محدودیت‌های وارداتی با ابزارهای مختلف تجاری، مستقیماً مصرف محصولات فولادی در اروپا را هدف قرار داده و تأثیرات منفی عمیقی بر جریان تجارت جهانی و تقاضای فولاد در صنایع پایین‌دستی این منطقه بر جای خواهد گذاشت.

بر اساس اعلام فدراسیون آهن و فولاد ژاپن (JISF)، اصلاح ساختار سهمیه‌بندی واردات و آغاز اجرای سازوکار تعدیل کربن در مرزها (CBAM) در کنار مجموعه‌ای از سیاست‌های حمایتی جدید بروکسل، فاکتورهای هزینه‌زایی هستند که بهای تمام‌شدهٔ تأمین فولاد را برای مصرف‌کنندگان اروپایی به شدت بالا می‌برند. این نهاد صنعتی معتقد است محدودیت در دسترسی صنایع به محصولات وارداتی، به طور زنجیره‌ای مصرف فولاد را در بخش‌های کلیدی و استراتژیک مانند خودروسازی، ساختمان‌سازی، تولید ماشین‌آلات و ساخت تجهیزات صنعتی زیر فشاری مضاعف قرار می‌دهد.

این فدراسیون فعال در شرق آسیا تأکید دارد که فیلتر شدن عرضهٔ فولاد از سوی صادرکنندگان بین‌المللی، فراتر از بحث کاهش فضای رقابتی در بازار، نرخ مواد اولیه را برای صنایع مصرف‌کنندهٔ اروپایی به شدت افزایش می‌دهد؛ بحرانی که سرعت بهبود تقاضای فولاد در اروپا را به شدت کند کرده و حجم معاملات محصولات فولادی در این قاره را با رکودی جدی مواجه خواهد ساخت.

از سوی دیگر، مقامات فولادی ژاپن هشدار می‌دهند هم‌پوشانی شدید سیاست‌های حمایتی و زیست‌محیطی اتحادیهٔ اروپا، به‌ویژه تلاقی اجرای طرح CBAM با مقررات مقابله با یارانه‌های خارجی، مسیر و نقشهٔ جریان تجارت جهانی فولاد را منحرف خواهد کرد. این رویکرد انقباضی باعث هدایت اجباری بخشی از صادرات فولاد کشورهای آسیایی به سایر بازارهای موازی می‌شود؛ فرآیندی که تعادل عرضه و تقاضا را در بازارهای بین‌المللی بر هم زده و به جنگ قیمتی دامن می‌زند.

با این همه، تولیدکنندگان ژاپنی با اشاره به سرمایه‌گذاری‌های کلان خود در سال‌های گذشته برای بومی‌سازی و توسعهٔ تولید فولاد کم‌کربن، انتظار دارند این اقدامات سبز در تدوین سیاست‌های گمرکی و تجاری اتحادیهٔ اروپا به طور ویژه لحاظ شود. با این حال، تحلیلگران و فعالان بازار بر این باورند که در صورت پافشاری اروپا بر محدودیت‌های فعلی واردات، چشم‌انداز رشد مصرف محصولات فولادی در این قاره همچنان شکننده و مبهم باقی می‌ماند و صنایع پایین‌دستی چاره‌ای جز مواجهه با هزینه‌های سنگین‌تر و کانال‌های محدودتر برای تأمین مواد اولیهٔ خود نخواهند داشت.