فولاد در دوراهی قیمت و تقاضا / معاملات کاهش یافت

به گزارش نبض بورس، معاملات هفتۀ گذشته زنجیرۀ فولاد با پیام‌هایی متفاوت برای تولیدکنندگان و مصرف‌کنندگان همراه بود. داده‌های معاملاتی نشان می‌دهد در حالی که قیمت‌ها در بازار سنگ‌آهن و آهن‌اسفنجی افزایش یافته‌اند، حجم قراردادهای منعقدشده در اغلب حلقه‌های زنجیره کاهش پیدا کرده است. از سوی دیگر، محصولات فولادی برخلاف مواد اولیه با افت قیمت مواجه شدند؛ وضعیتی که از کاهش انگیزۀ خرید در بازار و افزایش احتیاط میان معامله‌گران حکایت دارد.

رشد قیمت در ابتدای زنجیره

سنگ‌آهن در هفتۀ منتهی به ۲۷ خرداد یکی از بیشترین افزایش‌های قیمتی را تجربه کرد. قیمت پایه این محصول از حدود ۹۱ هزار تومان به بیش از ۹۷ هزار تومان رسید و میانگین موزون معاملات نیز از محدودۀ ۹۴ هزار تومان به بیش از ۱۰۱ هزار تومان افزایش یافت. این رشد بیانگر آن است که عرضه‌کنندگان مواد اولیه همچنان انتظارات افزایشی نسبت به بازار دارند و موفق شده‌اند بخشی از این انتظارات را در قیمت‌های معاملاتی منعکس کنند. در بازار آهن‌اسفنجی نیز روند مشابهی مشاهده شد. قیمت پایه و میانگین موزون معاملات هر دو نسبت به هفتۀ قبل افزایش یافتند و به سطوح بالاتری رسیدند. رشد همزمان قیمت در دو حلقۀ ابتدایی زنجیره نشان می‌دهد فشار هزینه‌ای در بخش تأمین مواد اولیه همچنان پابرجاست و تولیدکنندگان فولاد با هزینه‌های بیشتری برای ادامه فعالیت روبه‌رو هستند.

افت نرخ محصولات فولادی

در شرایطی که مواد اولیه گران‌تر شده‌اند، بازار محصولات فولادی مسیر متفاوتی را در پیش گرفت. میانگین موزون قیمت محصولات فولادی نسبت به هفتۀ قبل کاهش محسوسی را ثبت کرد و به کانال پایین‌تری وارد شد. افت قیمت محصول نهایی در حالی رخ داده که هزینه تولید روندی افزایشی داشته است؛ موضوعی که از ضعف سمت تقاضا و کاهش توان جذب بازار مصرف خبر می‌دهد.

معمولا زمانی که تقاضای واقعی در بازار کاهش پیدا می‌کند، تولیدکنندگان برای حفظ سهم فروش خود ناچار به تعدیل قیمت‌ها می‌شوند. همین مسئله می‌تواند توضیحی برای کاهش نرخ محصولات فولادی در هفته‌ای باشد که مواد اولیه همچنان روندی صعودی را تجربه کرده‌اند.

معاملات در مسیر نزولی

مهم‌ترین نشانه رکود بازار را می‌توان در آمار حجم معاملات مشاهده کرد. حجم قراردادهای محصولات فولادی نسبت به هفتۀ گذشته افت قابل توجهی داشت و به سطحی بسیار پایین‌تر رسید. کاهش حجم معاملات تنها به محصولات نهایی محدود نبود و در سایر بخش‌های زنجیره نیز نشانه‌های افت تقاضا دیده شد.

این وضعیت نشان می‌دهد بسیاری از خریداران ترجیح داده‌اند در شرایط فعلی از انجام خریدهای جدید خودداری کنند و منتظر مشخص‌تر شدن روند قیمت‌ها بمانند. چنین رفتاری معمولاً زمانی شکل می‌گیرد که فعالان بازار نسبت به پایداری قیمت‌ها اطمینان کافی نداشته باشند.

فشار مضاعف بر تولید

ادامۀ این روند می‌تواند حاشیه سود تولیدکنندگان را تحت تأثیر قرار دهد. افزایش قیمت مواد اولیه در کنار افت نرخ محصولات نهایی، فاصله میان هزینۀ تولید و درآمد فروش را کاهش می‌دهد و فشار بیشتری بر واحدهای فولادی وارد می‌کند. اگر تقاضا در هفته‌های آینده تقویت نشود، احتمال کاهش تولید یا محدود شدن عرضه از سوی برخی تولیدکنندگان دور از انتظار نخواهد بود.

بازار فولاد اکنون در نقطه‌ای قرار گرفته که جهت حرکت آن بیش از هر زمان دیگری به رفتار تقاضا وابسته است.

چنانچه مصرف واقعی به بازار بازگردد، امکان تثبیت قیمت‌ها وجود خواهد داشت؛ اما در صورت تداوم رکود معاملاتی، فشار کاهشی می‌تواند از محصولات نهایی به حلقه‌های بالادستی زنجیره نیز سرایت کند.