به گزارش نبض بورس، بازار کنسانتره سنگ‌آهن در هفتۀ اخیر روندی متفاوت از هفته قبل را تجربه کرد. اگرچه حجم عرضه و تقاضا هر دو کاهش یافتند، اما بازار همچنان با محدودیت در تأمین نیاز خریداران روبه‌رو بود و رشد قیمت‌ها نیز ادامه پیدا کرد. این شرایط نشان می‌دهد که تقاضای مؤثر در بازار کنسانتره همچنان از پشتوانه قابل توجهی برخوردار است و کاهش عرضه توانسته قدرت بیشتری به سمت فروشندگان منتقل کند.

در این هفته، ۳۱۰ هزار و ۵۰۰ تن کنسانتره در بورس کالا عرضه شد که نسبت به هفته قبل کاهش محسوسی داشت. حجم عرضه در هفته منتهی به ۶ خرداد حدود ۳۹۴ هزار تن بود و افت بیش از ۸۰ هزار تنی عرضه، بازار را با محدودیت بیشتری مواجه کرد. همزمان تقاضا نیز از ۴۱۳ هزار تن به ۲۸۱ هزار تن کاهش یافت، اما این افت به معنای برقراری تعادل در بازار نبود. از مجموع تقاضای ثبت‌شده، تنها ۲۲۶ هزار تن معامله شد و بخشی از خریداران موفق به تأمین نیاز خود نشدند.

قدرت بیشتر فروشندگان

روند قیمت‌ها در بازار کنسانتره نیز از تداوم فشار تقاضا حکایت دارد. قیمت پایه این محصول از حدود ۸۵ هزار و ۶۴۰ ریال در هفته قبل به ۸۶ هزار و ۵۰۰ ریال در هفتۀ منتهی به ۱۳ خرداد افزایش یافت. میانگین موزون معاملات نیز از ۸۶ هزار و ۱۵۰ ریال به ۸۷ هزار و ۳۴۴ ریال رسید. فاصله میان نرخ پایه و قیمت نهایی معاملات نشان می‌دهد که خریداران همچنان برای دستیابی به حجم مورد نیاز خود ناچار به رقابت در تالار معاملات هستند. بررسی روند چند هفته اخیر نیز از تداوم حرکت صعودی قیمت‌ها خبر می‌دهد. قیمت پایه کنسانتره که در اواخر اردیبهشت در محدوده ۸۲ هزار و ۶۲۰ ریال قرار داشت، اکنون به بیش از ۸۶ هزار ریال رسیده است. این افزایش تدریجی بیانگر آن است که عرضه‌کنندگان در شرایط محدودیت عرضه و نیاز مستمر مصرف‌کنندگان، توانسته‌اند قیمت‌های بالاتری را به بازار تحمیل کنند.

کنسانتره یکی از مهم‌ترین مواد اولیه زنجیره فولاد محسوب می‌شود و بسیاری از واحدهای تولیدی برای حفظ برنامه تولید خود ناچار به تأمین مستمر این محصول هستند. به همین دلیل، در دوره‌هایی که عرضه با محدودیت مواجه می‌شود، حساسیت خریداران نسبت به قیمت کاهش پیدا می‌کند و اولویت اصلی به تأمین مواد اولیه اختصاص می‌یابد. همین ویژگی موجب شده است که افزایش قیمت‌ها تاکنون تأثیر محسوسی بر کاهش تقاضای مؤثر نداشته باشد.

عملکرد بازار در هفتۀ منتهی به ۱۳ خرداد نشان می‌دهد که توازن میان عرضه و تقاضا همچنان به نفع فروشندگان است. کاهش عرضه در کنار رشد تدریجی قیمت‌ها، شرایطی را ایجاد کرده که بخش مهمی از معاملات در سطوحی بالاتر از قیمت پایه انجام می‌شود. تا زمانی که حجم عرضه افزایش قابل توجهی پیدا نکند، این ساختار می‌تواند به تداوم روند افزایشی قیمت‌ها و حفظ رقابت میان خریداران منجر شود.