زمستانِ سردِ بازار کار؛ جوانان تحصیل‌کرده در صفِ بیکاری!

به گزارش نبض بورس، در حالی که نرخ بیکاری عمومی اندکی کاهش یافته، اما سیطره بخش خدمات بر اقتصاد و ادامه روند نگران‌کننده بیکاری جوانان، سایه سنگینی بر آینده شغلی کشور افکنده است. گزارش‌های میدانی و آمارهای رسمی، تصویری پیچیده از شکاف‌های عمیق استانی در اشتغال و فشردگی کار برای شاغلان فعلی ترسیم می‌کند. 

معمای بیکاری جوانان؛ جوانان ۱۵ تا ۳۵ ساله؛ قربانیان اصلی رکود شغلی

داده‌های زمستان ۱۴۰۴ نشان می‌دهد که نرخ بیکاری در میان جوانان ۱۵ تا ۲۴ ساله به ۲۱.۲٪ رسیده که نسبت به سال گذشته رشد داشته است. این روند برای بازه سنی ۱۸ تا ۳۵ سال نیز با نرخ ۱۵.۱٪ تکرار شده است. این اعداد به وضوح نشان می‌دهند که ورود به بازار کار برای نسل نو، همچنان پرچالش و پرابهام است.

پارادوکس تحصیلات و بیکاری؛ سهم ۳۶ درصدی دانشگاهی‌ها از صف بیکاران

با وجود کاهش ۰.۷ درصدی نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان (رسیدن به ۱۰ درصد)، همچنان ۳۶.۶٪ از کل بیکاران کشور را افراد دارای مدرک دانشگاهی تشکیل می‌دهند. این یعنی بازار کار ما همچنان در جذب نیروی متخصص ناتوان است.

نقشه نابرابری استانی؛ کرمانشاه و کردستان در صدرِ بیکاری؛ مازندران رکورددار اشتغال

تحلیل استانیِ بازار کار، چهره‌ای نابرابر از اقتصاد ایران را ترسیم می‌کند. در حالی که استان‌هایی مانند مازندران با نرخ بیکاری ۳.۵ درصد، شرایطی متفاوت را تجربه می‌کنند، استان‌های کرمانشاه (۱۶.۵٪) و کردستان (۱۳.۹٪) در صدر جدول بیکاری کشور قرار دارند. این تفاوت فاحش، نیازمند بازنگری در سیاست‌های اشتغال‌زایی منطقه‌ای است.

تغییر آرایشِ مشاغل؛  سیطره‌ خدمات بر بازار کا و صنعت در مسیرِ کوچک شدن!

بخش خدمات با جذب ۵۴.۲٪ از نیروی کار، همچنان موتور اصلی اشتغال در ایران است. نکته قابل تامل، کاهش ۱ درصدی سهم صنعت و افزایش نیم‌درصدی سهم کشاورزی و خدمات نسبت به زمستان ۱۴۰۳ است. این جابه‌جایی نشان می‌دهد که اقتصاد کشور همچنان به سمت فعالیت‌های خدماتی (و احتمالاً مشاغل غیرپایدار) میل دارد و بخش مولد صنعت، از توان جذب نیروی کار بازمانده است.

اشتغال ناقص بلای جان شاغلان

شاخص اشتغال ناقص به ۸.۲٪ رسیده که بیانگر آن است که بخش بزرگی از شاغلان، به دنبال کار بیشتر یا تمام‌وقت هستند اما به آن دسترسی ندارند. در همین حال، ۳۶.۹ درصد از شاغلان همچنان بیش از ۴۹ ساعت در هفته کار می‌کنند که نشان‌دهنده تداوم فرهنگ «کار شاقّه» در غیاب بهره‌وری بالا است.