به گزارش نبض بورس، تطبیق رقم عیدی ۱۴۰۵ با پیش‌بینی خط فقر نشان می‌دهد که حتی حداکثر میزان عیدی نیز توان پوشش هزینه‌های یک ماه زندگی در کلان‌شهرها را ندارد. پاداشی که قرار بود خستگی یک سال کار را از تن کارگر به‌در کند، حالا تنها به یک «کمک‌هزینه اضطراری» تبدیل شده که پیش از فرارسیدن لحظه سال تحویل، در بازار گران‌فروشی ذوب می‌شود.

مروری بر تاریخ دستمزد نشان می‌دهد روزگاری با عیدی کارگری می‌شد به خرید خودرو فکر کرد، اما در سال ۱۴۰۵، سقف ۳۱ میلیون تومانی عیدی، تنها برای خرید چند قلم پوشاک و تامین یک وعده افطاری یا شام معمولی برای مهمانان نوروزی کفایت می‌کند.

مطابق ماده واحده قانون تعیین عیدی، حداقل میزان عیدی برای یک سال کار برابر با دو برابر حداقل دستمزد سالانه و حداکثر معادل سه برابر حداقل دستمزد است.

بنابراین حداقل عیدی کارگران حدود ۲۰ میلیون و ۷۸۰ هزار تومان و سقف آن حدود ۳۱ میلیون و ۱۰۰ هزار تومان تعیین شده است که با این حال، کارفرمایان در صورت تمایل و با توجه به شرایط اقتصادی و سطح حقوق کارکنان، مجاز هستند مبالغ بیشتری به‌عنوان عیدی پرداخت کنند.

در حالی که صحبت از عیدی ۳۱ میلیون تومانی در نگاه اول رقمی درشت به نظر می‌رسد، اما نقد اساسی بر ارزش زمانی پول وارد است؛ چراکه با توجه به روند تورمی سال‌های اخیر، این رقم در سال ۱۴۰۵ احتمالا تنها کفاف خرید چند کالای اساسی یا هزینه‌های جاری یک خانوار برای کمتر از یک ماه را خواهد داد.

طبق قانون کار، عیدی معادل دو تا سه برابر پایه حقوق است، اما برای آن «سقف» تعیین می‌شود که حداکثر عیدی (۳۱ میلیون تومان) فاصله چندانی با حداقل آن (۲۰ میلیون تومان) ندارد و این موضوع به معنای جریمه کارگران ماهر و متخصص است که پایه حقوق بالاتری دارند، اما هنگام دریافت عیدی، با سقف قانونی متوقف می‌شوند و پاداش تخصص خود را دریافت نمی‌کنند.

اما مساله مهم توان پرداخت عیدی توسط بنگاه‌های کوچک است؛ به طوری که بسیاری از کارگاه‌های کوچک در پایان سال با بحران نقدینگی مواجه هستند و الزام به پرداخت عیدی‌های ۲۰ تا ۳۰ میلیونی به ازای هر کارگر علاوه بر اینکه باعث تعدیل نیرو در ماه‌های پایانی سال برای فرار از پرداخت عیدی کامل می‌شود حتی ممکن است توافقات زیرزمینی و پرداخت مبالغی کمتر از قانون را موجب شود. | صدای بورس