به گزارش نبض بورس، چین قرار است تا سال ۲۰۳۰ ۶۰٪ از سهم جهانی پالایش مواد معدنی حیاتی را در اختیار داشته باشد و نقش مسلطی در زنجیره تأمین جهانی ایفا کند.

این برتری شامل مواد حیاتی برای گذار انرژی مانند لیتیوم، عناصر نادر خاکی (REEs)، کبالت و گرافیت است.

چنین تمرکز بالایی اگرچه ممکن است از نظر هزینه کارآمد باشد، اما ریسک ژئوپلیتیکی عظیمی را برای خریداران جهانی ایجاد می‌کند و وابستگی سایر کشورها به پکن را برای پیشبرد اهداف انرژی پاک خود، افزایش می‌دهد.

تنها استثناء قابل توجه این سلطه، نیکل است. در این حوزه، اندونزی با سهم ۷۱.۲۴٪ پیشتاز مطلق بازار خواهد بود. اندونزی با استفاده از ذخایر عظیم و ممنوعیت صادرات سنگ خام، عملاً خود را به یک قدرت قیمت‌گذار نیکل (ماده مهم در باتری EV) تبدیل کرده است، در حالی که سهم چین در نیکل به ۶.۲۴٪ محدود می‌شود. این شکاف شدید، نیکل را به یک الگوی انحصاری منطقه‌ای تبدیل کرده است.

در مورد مس، بازار نسبتاً متنوع‌تر است؛ چین ۴۴.۶۳٪ را در اختیار دارد و سهم سایر کشورها ۴۰.۹۹٪ است. 

همچنین، کشورهای غربی تلاش می‌کنند تا سهم‌های کوچکی را به دست آورند؛ به عنوان مثال، سهم آمریکا در REEs حدود ۵٪ و سهم کانادا و فنلاند در کبالت نزدیک به ۶٪ است. با این حال، با وجود این تلاش‌ها، مقیاس و حجم ظرفیت پالایش چین همچنان غیرقابل رقابت باقی مانده و تسلط استراتژیک این کشور بر مواد معدنی حیاتی را تثبیت می‌کند.