فولاد ایران برخلاف رکود جهانی پرید/ میلگرد ۶ هزار تومان گران شد

به گزارش نبض بورس، در حالی که انتظار می‌رفت ضعف تقاضا، بازار فولاد را به سمت ثبات یا حتی کاهش قیمت ببرد، شوک ارزی و فضای سیاسی معادلات را به‌هم زد. افزایش نرخ ارز به سرعت روی انتظارات فروشندگان اثر گذاشت و تولیدکنندگان و معامله‌گران قیمت‌های جدید را با سرعت وارد بازار کردند. نتیجه، افزایش چند هزار تومانی در بخش‌های مختلف زنجیره فولاد بود؛ افزایشی که سرعت آن از رشد مصرف واقعی بسیار بیشتر بود.

میلگرد بیشترین علامت هشدار را نشان می‌دهد. بازار با انبارهایی مواجه است که بخش قابل توجهی از موجودی آنها در محدوده ۸۰ هزار تومان خریداری شده، اما رشد سریع قیمت‌ها باعث شد خریداران نگران شوند که اگر امروز خرید نکنند، فردا باید با نرخ بالاتری وارد بازار شوند. همین ترس از جاماندگی، تقاضای احتیاطی ایجاد کرد؛ تقاضایی که با مصرف واقعی تفاوت دارد و نمی‌تواند به تنهایی محرک پایدار بازار باشد.

به همین دلیل، نقطه حساس بازار اکنون تقاضاست. اگر حجم خرید در همین سطح باقی بماند و مصرف واقعی افزایش پیدا نکند، احتمالاً بعد از فروکش کردن هیجان اولیه، بازار وارد دوره سکوت خواهد شد. در چنین شرایطی، فروشندگان برای نقد کردن موجودی و تأمین نقدینگی ناچار به رقابت قیمتی می‌شوند و کاهش قیمت می‌تواند دوباره به بازار برگردد.

با این حال، چند عامل می‌تواند اجازه افت قیمت را ندهد. نخست، نرخ ارز است که همچنان بیش از هر متغیر دیگری به تحولات سیاسی گره خورده است. اگر فشارهای سیاسی باعث جهش دوباره ارز شود، حتی در صورت ضعف تقاضا، قیمت فولاد نیز در برابر کاهش مقاومت خواهد کرد؛ زیرا هزینه جایگزینی کالا و ارزش صادراتی تولیدکننده افزایش می‌یابد.

عامل دوم، احتمال رشد صادرات است. برگزاری نمایشگاه متالکس در استانبول می‌تواند زمینه افزایش ارتباط تولیدکنندگان ایرانی با خریداران خارجی و ثبت سفارش‌های جدید را فراهم کند. اگر این ارتباطات به معامله واقعی تبدیل شود، بخشی از عرضه داخلی به سمت صادرات حرکت خواهد کرد و کاهش موجودی داخلی می‌تواند به حمایت از قیمت‌ها منجر شود.

در مقابل، سمت عرضه نیز بدون ریسک نیست. مشکلات زیرساختی و به‌خصوص محدودیت عرضه گاز می‌تواند تولید فولاد را تحت فشار قرار دهد. کاهش تولید در شرایطی که تقاضا ضعیف است الزاماً به معنای افزایش قیمت نیست، اما می‌تواند کف قیمتی بازار را بالا ببرد و اجازه ندهد قیمت‌ها به سرعت سقوط کنند.

با این حال، مهم‌ترین عامل کاهشی همچنان افت تقاضاست. سفارش‌های ارزان‌قیمت هنوز در انبارها وجود دارند؛ چون سرعت افزایش قیمت به حدی بالا بوده که موجودی‌های خریداری‌شده در نرخ‌های قبلی هنوز در زنجیره باقی مانده‌اند. اگر بازار برای مدتی آرام شود، این کالاها فرصت پیدا می‌کنند وارد چرخه فروش شوند و همین موضوع می‌تواند فشار نزولی ایجاد کند.

نکته مهم دیگر این است که فاصله قیمت فولاد ایران با برخی رقبا، در صورت تداوم، می‌تواند به یک مشوق صادراتی تبدیل شود. رکود جهانی از یک طرف تقاضای خارجی را محدود می‌کند، اما پایین‌تر بودن قیمت کالای ایرانی از قیمت‌های رقیب، از طرف دیگر جذابیت صادرات را افزایش می‌دهد. مسئله اصلی اینجاست که خریداران خارجی تا چه اندازه حاضرند ریسک تحریم و محدودیت‌های نقل‌وانتقال مالی را بپذیرند.

بنابراین بازار فولاد ایران اکنون در یک نقطه حساس ایستاده است؛ نه می‌توان جهش اخیر را نشانه رونق دانست و نه می‌توان بلافاصله انتظار ریزش قیمت داشت. بازار به یک دوره آرامش نیاز دارد تا مشخص شود چه مقدار از خریدهای اخیر مصرف واقعی بوده و چه مقدار صرفاً برای عقب نماندن از قیمت انجام شده است.

اگر ارز دوباره جهش کند، صادرات جان بگیرد یا محدودیت‌های تولید تشدید شود، قیمت‌ها همچنان ظرفیت رشد دارند. اما اگر نرخ ارز آرام شود و تقاضای واقعی نتواند خریدهای هفته گذشته را تکرار کند، انبارهای پر و موجودی‌های ارزان می‌توانند ورق را برگردانند. فعلاً بازار فولاد نه در مسیر رونق، بلکه روی مرز باریکی میان «ترس از گرانی» و «خطر افت تقاضا» حرکت می‌کند.