به گزارش خبرنگار نبض بورس؛ ریزش شدید سوددهی در بانک پارسیان در صورت‌های مالی ۹ ماهه منتهی به پایان پاییز سال گذشته، زنگ خطری جدی برای آینده این بانک خصوصی محسوب می‌شود. بررسی داده‌های منتشرشده نشان می‌دهد که وضعیت سودآوری پارسیان نه‌تنها کاهش یافته، بلکه ابعادی فراتر از یک افت عادی در یک دوره مالی دارد و می‌تواند بیانگر مشکلات ساختاری در مدیریت هزینه‌ها، کیفیت دارایی‌ها و راهبردهای درآمدی بانک باشد.

سقوط سوددهی در بانک پارسیان

طبق صورت‌های مالی منتشرشده، سود انباشته بانک پارسیان با افت کم‌سابقه ۹۸ درصدی مواجه شده است. این میزان کاهش، در مقایسه با دوره مشابه سال ۱۴۰۳، به معنای کاهش بیش از ۳۸ هزار میلیارد تومان سوددهی است؛ رقمی که خود به تنهایی پرسش‌های جدی درباره عملکرد مدیریتی و سلامت مالی بانک ایجاد می‌کند. این کاهش صرفاً یک افت معمولی ناشی از شرایط اقتصادی یا رکود بازار نیست؛ بلکه نشانه‌ای از بحرانی گسترده‌تر در ترازنامه و شیوه اداره بانک است.

به‌علاوه، سود شناسایی‌شده به ازای هر سهم در بازار سرمایه نیز تصویر نگران‌کننده‌ای ارائه می‌دهد. بر اساس گزارش منتشرشده، سود هر سهم بانک پارسیان با ریزش ۹۹ درصدی به تنها ۲۵ ریال رسیده است. چنین افتی می‌تواند اعتماد سهامداران را متزلزل کرده و ارزش بازار بانک را با کاهش بیشتر مواجه سازد. سرمایه‌گذاران معمولاً به EPS به عنوان یکی از کلیدی‌ترین شاخص‌های سنجش سودآوری نگاه می‌کنند، و افت تقریبا کامل این شاخص می‌تواند پیامدهایی جدی برای آینده نماد «وپارس» در بورس داشته باشد.

رشد معنادار هزینه ها در بانک پارسیان

در بخش هزینه‌ها، وضعیت پیچیده‌تر می‌شود. صورت‌های مالی نشان می‌دهد که هزینه‌های اداری و عمومی بانک با افزایش ۵۸ درصدی به بیش از ۸ هزار و ۳۰۰ میلیارد تومان رسیده است. این رشد چشمگیر می‌تواند ناشی از ناکارآمدی در کنترل هزینه‌ها، ساختارهای پرهزینه، یا افزایش هزینه‌های پرسنلی و عملیاتی باشد. به هر حال، چنین افزایشی از دید تحلیلی نشان‌دهنده ضعف مدیریت هزینه در بانک است.

هزینه‌های مطالبات مشکوک‌الوصول نیز به بیش از ۴ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان رسیده است؛ رقمی که نشان می‌دهد کیفیت تسهیلات بانک کاهش یافته و بخشی از منابع بانک در معرض عدم بازگشت قرار دارد. رشد این بخش می‌تواند علامت هشداردهنده‌ای درباره اعطای تسهیلات پرریسک یا ضعف در ارزیابی مشتریان باشد.

هزینه‌های مالی بانک نیز ۴۲ درصد افزایش یافته و از مرز یک هزار و ۶۵۰ میلیارد تومان عبور کرده است. رشد هزینه مالی معمولاً به معنای افزایش بدهی، بالا رفتن نرخ تامین مالی یا ترکیبی از این دو عامل است.

در بخش منابع و مصارف نیز اعداد قابل توجهی به چشم می‌خورد. در حالی که مطالبات بانک از سایر بانک‌ها ۲۴ درصد کاهش یافته، بدهی بانک پارسیان به شبکه بانکی به بیش از ۱۰۱ هزار میلیارد تومان رسیده است.

سود انباشته پارسیان، آب رفت؟ً!

در نهایت، سود انباشته بانک نیز در پایان دوره با کاهش ۵۰ درصدی مواجه شده و ۱۴ هزار و ۸۰۰ میلیارد تومان از آن عملاً از بین رفته است. چنین افتی نه‌تنها توان سرمایه‌گذاری و توسعه بانک را محدود می‌کند، بلکه بر توان بانک برای تقسیم سود، افزایش سرمایه و تثبیت جایگاه خود در نظام بانکی نیز تاثیر منفی خواهد داشت.

در مجموع، مجموعه این شاخص‌ها تصویر نگران‌کننده‌ای از وضعیت بانک پارسیان ارائه می‌دهد. ادامه این روند بدون اصلاحات ساختاری در مدیریت ریسک، کاهش هزینه‌ها، بهبود کیفیت دارایی‌ها و بازنگری در راهبرد درآمدی، می‌تواند آینده این بانک خصوصی را با چالش‌های جدی مواجه کند.