صنایع و شرکت های ایران برای بقا باید چه کنند؟
هوشمندسازی و اتوماسیون دیگر صرفاً یک موضوع فناورانه نیست؛ برای صنایع، به مسئلهای درباره بهای تمامشده، بهرهوری و قدرت رقابت تبدیل شده است. تجربه فولاد مبارکه نشان میدهد یک پروژه فناورانه با هزینهای محدود میتواند اثر قابلتوجهی بر تولید و سودآوری داشته باشد، در حالی که عقبماندن صنایع از فناوری میتواند مزیت رقابتی آنها را در برابر رقبای مجهز به اتوماسیون کاهش دهد.
فناوری و هوشمندسازی صنایع، فقط به معنای حذف یا تغییر برخی مشاغل نیست؛ مسئله مهمتر، توان شرکتها برای کنترل هزینه و رقابت در بازار است.
در فولاد مبارکه، یک پروژه بومیسازی سیستم کنترل با هزینهای کمتر از ۱۲ میلیارد تومان، طبق اظهارات منتشرشده از سوی این شرکت، در سه ماه نخست سال به افزایش تولید و سودآوری بیش از ۹۰۰ میلیارد تومان منجر شده است.
در سطح جهانی نیز روند حرکت صنایع به سمت اتوماسیون در حال شتاب گرفتن است. بر اساس گزارش «آینده مشاغل ۲۰۲۵» مجمع جهانی اقتصاد، ۷۳ درصد کارفرمایان مورد بررسی قصد دارند استفاده از اتوماسیون فرایندها و وظایف را سرعت دهند و ۴۱ درصد نیز کاهش نیروی انسانی به دلیل منسوخشدن مهارتها را پیشبینی کردهاند.
برای صنایع ایران، بنابراین پرسش فقط این نیست که فناوری چه مشاغلی را تغییر میدهد؛ پرسش مهمتر این است که شرکتهایی که از هوشمندسازی، اتوماسیون و افزایش بهرهوری عقب بمانند، چگونه میتوانند با رقبایی که بهای تمامشده خود را کاهش دادهاند رقابت کنند؟
ارسال نظر
